najlepsze partie

Dawid Bronstein (ur. 19. II. 1924 - 05. XII. 2006)
szachista radziecki.

Wybitny teoretyk szachowy. Arcymistrz międzynarodowy od 1950 r. Arcymistrz ZSRR od 1948 r. Zasłużony mistrz sportu od 1951 r. Jeden z najwybitniejszych szachistów świata w okresie powojennym. Zdolności szachowe wykazywał już od najmłodszych lat. Pierwsze kroki stawiał w Pałacu Pionierów w Kijowie, gdzie był uczniem A. Konstantinopolskiego. 
W 1938 r.  zwyciężył w turnieju, w którym uczestniczyło sześciu mistrzów kijowskich i sześciu najzdolniejszych uczniów. Zwycięstwo to spowodowało, że został dopuszczony bez jakichkolwiek eliminacji do finałowego turnieju o mistrzostwo Kijowa (1939).

W turnieju tym uplasował się na II-IV miejscu, co z kolei pozwoliło mu na uczestniczenie w tym samym roku w finale mistrzostw Ukraińskiej SRR, gdzie zajął VII-IX miejsce. W 1940 r. był trzeci w mistrzostwach Kijowa i drugi  w mistrzostwach Ukraińskiej SRR. Za ten rezultat, mając 16 lat, otrzymał tytuł mistrza.  Po czteroletniej przerwie w aktywnym życiu szachowym, spowodowanej działaniami wojennymi, w 1944 r. przebił się przez sito elminacji i zakwalifikował do finału XIII Mistrzostw ZSRR. Debiut w tak poważnej imprezie wypadł raczej skromnie - XV miejsce,
ale wygrał partię ze zwycięzcą turnieju Botwinnikiem. W rok później, w XIV Mistrzostwach ZSRR (Moskwa 1945) zajął III miejsce i w ten sposób dostał się do grona ścisłej czołówki szachistów ZSRR, reprezentując w latach następnych barwy swego kraju w meczach ze Stanami Zjednoczonymi i Anglią oraz w meczu Moskwa-Praga.

Po zakończeniu wojny zamieszkał na stałe w Moskwie, zdobył mistrzostwo stolicy w 1949 r. W finale XV Mistrzostw ZSRR zajął VI miejsce, ale za to 2 następne finały zakończyły się   jego  zwycięstwem   w  1948  r. wspólnie z Kotowem  i w  1949 r. wspólnie ze Smysłowem. Za pierwsze zwycięstwo otrzymał tytuł arcymistrza ZSRR. W tym czasie przeżywał okres swej szczytowej formy. Jako mistrz ZSRR startował w I Turnieju Międzystrefowym   (Saltsjóbaden 1948), który zakończył się jego bezapelacyjnym     zwycięstwem  (bez przegranej). W I Turnieju Pretendentów (Budapeszt 1950) zwyciężył wspólnie z Bolesławskim, z którym następnie wygrał mecz +3-2=9, co dało mu prawo gry z Botwinnikiem o tytuł mistrza świata.

Mecz ten rozegrany w Moskwie w 1951 r. miał niezwykle dramatyczny przebieg. Po 22 partiach (mecz składał się z 24 partii) Bronstein uzyskał prowadzenie różnicą l pkt. O losach meczu przesądziła następna, 23 partia. W lepszej pozycji Botwinnik zapisał do koperty słabe posunięcie, którego Bronstein w ogóle nie wziął pod uwagę w analizie domowej. Po zapisanym posunięciu Botwinnika Bronstein mógł partię zremisować, jednakże - jak przyznał po parti - zaskoczony nieoczekiwanym ruchem zaczął grać jak w transie.
Po kilku błędach poddał partię, mimo że pozycja  zawierała  jeszcze  pewne szansę obronne. Ostatnia partia meczu   przyniosła   wynik   remisowy.
Ogólny   wynik   meczu  12:12   (+5-5=14) pozwolił Botwinnikowi zachować tytuł mistrza świata.

To było szczytowe osiągnięcie Bronsteina. Wprawdzie jeszcze osiągał wielkie sukcesy, ale zaczynały one przeplatać się z niepowodzeniami. Dwukrotnie jeszcze startował w turniejach pretendentów. Miał prawo gry w Zurychu w 1953 r. bez potrzeby eliminacji w turnieju strefowym i międzystrefowym. Był jednym z głównych faworytów. Jednakże poniesiona w 5 rundzie porażka
z Szabo była nie do odrobienia. Po 11 rundach miał zaledwie 50 proc. punktów i stratę do prowadzącego w tabeli Reshevsky'ego
l,5 pkt. Na finiszu poniósł drugą porażkę - z Gellerem - i ostatnia szansa na zwycięstwo została pogrzebana. Podzielił II-IV
miejsce.

W kolejnym cyklu rozgrywek o mistrzostwo świata znów uzyskał zwycięstwo w turnieju między­strefowym w Goeteborgu (1955),
nie ponosząc w nim ani jednej porażki. Rezultat ten wysunął go znów do roli głównego faworyta w kolejnym turnieju pretendentów (Amsterdam 1956). Jednak była to era przodownictwa Smysłowa, który w tym turnieju odniósł kolejny swój sukces. Bronstein podzielił III-VII miejsce.

Dramatycznie zakończył się jego start w kolejnym turnieju międzystrefowym (Portoroż 1958). Z turnieju tego do ósemki pretendentów kwalifikowała się pierwsza szóstka. Przed ostatnie rundą podzielił z Fischerem V-VI pozycję. Jego przeciwnikiem w ostatniej rundzie był Filipińczyk Cardoso, awans Bronsteina do turnieju pretendentów nie budził żadnych wątpliwości. Nieoczekiwanie jednak rozegrał partię bardzo słabo, przegrał i dał się wyprzedzić Olafssonowi, odpadając w ten sposób z dalszych rozgrywek o tytuł mistrza świata. Była to światowa sensacja.

W 1973 r. został dopuszczony personalnie do turnieju międzystrefowego w Petropolis, gdzie uplasował się na VI miejscu.

Czterokrotnie reprezentował barwy ZSRR na olimpiadach szachowych, a mianowicie w latach: 1952, 1954, 1956 i 1958.
Występując na trzeciej i czwartej szachownicy uzyskał wyśmienity łączny wynik +30-1=18, tj. 79,6 proc.

W późniejszych latach miał do zanotowania kilka sukcesów w finałach mistrzostw ZSRR: w 1957 r. podzielił z Keresem II-III miejsce, w 1958 r. zajął III miejsce, w 1961 r. w XXIX Mistrzostwach ponownie zajął III miejsce.  Kilkakrotnie zdobywał mistrzostwo Moskwy, a mianowicie w latach: 1946, 1953, 1957 i 1961.

Oto lista jego sukcesów w turniejach międzynarodowych (nie wchodzących w skład cyklu rozgrywek o mistrzostwo świata):
1952 r. Liverpool - I-II miejsce, 1953/1954 r. Hastings - I-II, 1954 r. Belgrad - I, 1956 r. Moskwa - V, 1957 r. Gota I,
1959 r. Moskwa - I-III, 1960 r. Mar del Plata - II, 1961 r. Moskwa V-VII, Budapeszt - II-III, 1962 r. Moskwa - III-VI,
1963 r. Miszkolc  -  II1966 r. Szombathely -  I-II, 1968 r. Amsterdam - II, Berlin  -  I-II,   1970 r. Vinkovci II-IV,
1971 r.Tallin - III, Sarajewo - I-III, 1972 r. Las Palmas - IV, 1974 r. Reykjavik - III-IV, 1975 r. Teesside - III-V,  
1975/1976  r. Hastings - I-III, 1976 r. Sandomierz - I, 1977 r. Budapeszt - I, 1978 r. Jurmala - I, 1981 r. Tallin
II-III.

Reprezentował ostry, kombinacyjny styl gry, był jak gdyby kontynuatorem romantycznej szkoły. W okresie swych pierwszych sukcesów dość często stosował gambit królewski i inne ostre debiuty. Ma na swym koncie bardzo dużo pięknych, wartościowych partii, które zebrał w zbiorze pt. 200 otkrytych partij (Moskwa 1970).

Druga jego praca, zawierająca zbiór partii turnieju pretendentów, rozegranego w Zurychu w 1953 r. pt. Mieżdunarodnyj turnir grossmejsterow (Moskwa 1956, wyd. II 1960) jest jedną z najwspanialszych pozycji w światowej literaturze szachowej.
Jako wybitny teoretyk szachowy wzbogacił teorię debiutów swoimi niezwykle głębokimi koncepcjami, niemalże w każdym otwarciu i obronie, przede wszystkim zaś w gambicie królewskim i obronie królewsko-indyjskiej.

 

 


(życiorys zaczerpnięto z:)

 

 

Powrót do działu SZKÓŁKA Powrót